ภาษาอีสาน
ภาษาอีสาน ภาษาถิ่นที่มีผู้พูดจำนวนรองลงมาจากภาษาโคราช ส่วนใหญ่อพยพมาจากฝั่งขวาแม่น้ำโขง ตั้งแต่สมัยอยุธยาตอนปลายจนถึงสมัยรัตนโกสินทร์ตอนต้น ผู้พูดภาษาอีสานอยู่ในอำเภอแก้งสนามนาง บ้านเหลื่อม กิ่งอำเภอบัวลาย กิ่งอำเภอสีดา กิ่งอำเภอเมืองยาง กิ่งอำเภอลำทะเมนชัย และบางส่วนของอำเภอบัวใหญ่ ประทาย ชุมพวง ห้วยแถลง สีคิ้ว สูงเนิน ปักธงชัย ปากช่อง วังน้ำเขียว ครบุรี และเสิงสาง
ที่มา : หนังสือวัฒนธรรม พัฒนาการทางประวัติศาสตร์ เอกลักษณ์และภูมิปัญญา จังหวัดนครราชสีมา